Na de eerste kennismaking met die vernieuwde Monster te Valencia, hebben we dit keer weer een M 1100 om te testen.

Een paar dagen terug hadden we telefonisch contact met Jackie, Ducati Herzele.
Jackie vroeg of we interesse hebben om eens een nieuwe Monster 1100 te testen – in te rijden.

Zonder nadenken werd er van onze kant uit positief geantwoord.
Dus, zondag was het zo ver. We hadden afgesproken om rond de middag de Monster op te halen.
Blijkt nu dat de Monster die klaar staat een M 1100S is met al héél wat veranderingen.
Op de 1100 zit er al een volledige Termignoni uitlaatsysteem in carbon uitvoering. Ook al was er een carbon cover op het voorlicht geplaatst, een carbon middenstuk van de beide tankhelften, een carbon tankdopcover, een carbon achterspatbord, een carbon koppelingsdeksel met een Ducati Performance rode drukplaat op de koppeling, een ander en véél mooiere plaathouder die dan weer verlicht werd met een ultra klein maar uitermate mooie plaatverlichting.
Kan onze dag nog stuk???

Op de teller staan 85 km. Dus, gewoon nagelnieuw! Zoals jullie kunnen zien is de Monster in rode uitvoering. Persoonlijk vind ik, Mario, de witte uitvoering om je vingers van af te likken!
Maar we gaan even niet kieskeurig doen…

Nu, ik niet alleen heb deze Monster getest. Ook Karina heeft er een namiddagje testten op zitten (haar verhaal volgt ook nog…).
Natuurlijk was dit de eerste kennismaking met deze Monster. Vergeet ook niet dat er géén kilometers opstaan. Dus, over pk’s en snelheden waarvan je onmiddellijk je rijbewijs van kwijt speelt gaan we nu eens niet praten.

Wel gaan we vergelijken. Er is zo een spreekwoord: je moet een appel met een appel vergelijken. Wel, wij gaan een Monster met een Monster vergelijken.
Welke zijn dat? Om te beginnen deze supermooie M 1100S. Wij zelf hebben een Monster 600 van 1998 (Mario) en een M 900Sie van 2000 (Karina).
Zoals we gezegd hebben, een Monster vergelijken met een Monster. Nu denken jullie: een Monster 600 van ’98… Dat is géén vergelijk. Wel, ik vind van wel. Daar we niet over vele pk’s praten en nog minder over de limieten op je teller.

Waar te beginnen?
De “looks”.
Weten jullie nog in 2008? Men had er de mond vol van dat “onze” Monster aan vernieuwing toe was. Milaan 2008 was de bevestiging er. Nu zijn er voor ieder model 2 kampen: zij die er voor zijn en zij die er tegen zijn. Als men even deze Monster bekijkt dan mogen we gerust stellen dat deze zeer zeker in het kamp van de “vóór” valt! Mijn 600? Is ook een Monster. Onmiskenbaar een Monster. De 900? Idem hier, een Monster. Conclusie: een nieuwe Monster en een “oude” Monster vergelijken is smaak. Maar ze zijn even mooi…en ze blijven een Monster.

Even terug in de tijd nu. De M 600. Als ik even mag zeggen wat ik voel van mijn “600-tje”, is dat deze Monster aanvoelt zoals een aambeeld. Zeer zwaar, ook van gewicht… en niet echt een makkelijke Monster. Voelt log aan, stuurt niet echt makkelijk maar ’t is er een waar je moet op werken. Je armen en je benen gebruiken staat in de manual. Maar ik hou er van…

De 900 dan. Is er al één met injectie. Oja, de 600 is nog een carburator versie. Het verschil tussen de 2 is enorm. Carburators zijn anders. Komt nog bij kijken dat je moet gevoelig werken met de choke. Op de 900 heb je ook nog een choke maar die werkt iets beter. Op de nieuwe M 1100 is de choke gewoon verdwenen.

Rijgedrag, of te zeggen: rij jij met de motor of omgekeerd…
De kleine 600 heb je overal onder controle (pk wel te verstaan…). Zoals aangegeven, niet de gemakkelijkste motor. De 900 daarentegen is al héél wat beter. Is lichter, stuurt al veel makkelijker. Maar nu de nieuwe 1100. Man man man, deze motor voelt gewoon super licht aan. Is niet te vergelijken met het voorgaande model. De gewichtsverdeling bij deze “brommer” is gewoon perfect! Kort, lang, snel, traag, onder alle omstandigheden heb je hem onder controle. Met onze “oudere” Monsters moet er al eens meer gewerkt worden. Ieder van jullie die met de Monster de stad in moet heeft er een hekel aan, dat ben ik bijna zeker. Wel, met die 1100 is het een plezier. Deze Monster is handelbaar, heb je goed in de hand, heeft een super koppeling, géén vergelijk met mijn 600. Als je 15 min de stad ingaat met de 600 heb je een linkeronderarm die dikker is als de rechter… Idem met die 900 of je moet er iets aan de koppeling doen.
Ook staat de injectie perfect afgesteld. Geen bokkige momenten, geen on/of gevoel. Gewoon perfect. Je kunt gewoon aan 50 km/u de stad in rondtoeren zonder noemenswaardige problemen. Met die 600 en de 900 is dat een ander verhaal…
De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat onze 900 wel wat veranderingen heeft op het gebied van koppeling. Een slipperkoppeling, een STM koppelingspomp, stalen koppelingsleiding en een Brembo PR16 zijn gemonteerd. Dit voelt al héél wat beter aan dan de originele koppeling maar heeft nog geen vergelijk met de M 1100.

Zithouding.
Op de oer Monster zit je vrij ver van je stuur. Dit geeft soms het gevoel op je polsen te rijden. Op de 1100 zit je veel dichter op je stuur. Je hebt de indruk dat deze Monster korter is. Is niet zo maar men heeft de zitpositie veel beter bekeken. Maar toch heb ik het gevoel nog steeds op je polsen te steunen. Minder maar toch… Wat ook anders aanvoelt is dat je “tegen” je benzinetank aanzit. Dat zal zijn omdat de ronding van de benzinetank nu anders is. Niettemin is de zithouding heel goed. Ook heel goed meegevallen is de positie van de voetsteunen. Je voeten staan helemaal op de steunen. Daar waar er voor de S2R serie nog dikwijls over geklaagd werd dat je met de rechtervoet geen plaats had, is er hier plaats over. Ook op de 600 en 900 is er plaats genoeg.

Remmen.
Gelukkig is men overgestapt naar stalen remleidingen. Vroeger mocht je dit zelf bekostigen om een al iets betere remkracht te hebben.
Op de 1100 zit er nu de radiaal remklauwen die echt pakken. Goed doseerbaar en niet echt bruut geweld. De 600: was pover toen. Mocht je al het één en ander veranderen. De 900: idem vond ik. Nu, onze 900 remt nog beter maar we hebben ook veel moeten investeren. Remklauwen van een 999R, vlottende stalen remschijven van Brembo, radiaal rempomp PR19 van Brembo, andere remblokken en natuurlijk de remleidingen. Bij de 1100 allemaal niet meer nodig. Vooraan toch. Achteraan is een ander paar mouwen. Naar goede gewoonte bij Ducati is de achterrem maar bijzaak denk ik… Neemt niks… Daar ik toch iemand ben die dit meermaals gebruik vind ik dit spijtig. Nu, op de 600 en 900 was dit idem: niks dus. Daarom is er ook geïnvesteerd naar beter toe. Nu moet ik wel zeggen, de motor heeft 80 km. Zoals steeds moeten remblokken ook wat “ingeremd” worden. Dus bij een volgende testsessie hoop ik al beter te remmen achteraan.

Power:
Jaja, hier moeten we toch iets kwijt daarover. De 600 is gewoon de zwakste. Deze Monster is geen pk beest. Maar daarvoor is hij ook niet gemaakt.
De 900 echter was en is nog steeds een motor met ballen. Dat komt door het enorme koppel. Al wie Ducati rijdt vind één ding zalig: koppel! Zelfs onze 600 heeft dit. Naar verhouding natuurlijk. Maar wat deze 1100 in huis heeft is nog wat anders. Zelfs met géén kilometers op de teller moet je oppassen. Koppel met hopen! Dat maakt van deze Monster volgens mij een sprintkanon. Wij hebben natuurlijk er rekening mee gehouden dat onze testmotor nagelnieuw is. De motor op temperatuur brengen is van levensbelang. De toeren nog mooi in het oog houden is ook een must. Trouwens, dit brengt me bij het dashboard. Op onze “oude” Monster was alles analoog (visueel toch). Bij de nieuwe kan je er niet onderuit. Digitaal, alles…
Ikzelf moest een beetje aanpassen. Ik hou van dat klokkenspel. Maar, bij het digitale dashboard heb je alles, letterlijk alles kan je zien. Een beetje door het menu wandelen van het digitale dashbord brengt je een pak gegevens op. Dus, voor mij kan het.

Mijn conclusie tot nu toe:

Persoonlijk vind ik mijn M 600 Dark gewoon schitterend. Deze “Monster” is een monster in ware aard van het woord. De 900 is al héél wat bruter.
Nu met alle verbouwingen gedaan is onze 900 “keineig”. Maar de nodige centen om dit te bereiken is er voor velen te veel aan.
De M 1100 S is een ongelooflijke opvolger voor de oude generatie. Deze S versie met de Öhlins voorvork en Öhlins achterschokbreker is gewoon zalig. Mijn inziens mag je niet kijken naar die € 2000 verschil tussen de 2 modellen. Die € 2000 zijn de best gespendeerde euro’s aan je Monster.

Eén punt waar we het niet over hadden is baanligging. Voor op de openbare weg voldoen alle Monsters. Of ze nu veel cc’s of weinig cc’s hebben. Het verschil komt maar boven op het circuit.
Onze 600 en 900 staan ook hun mannetje op het circuit. Daar was wel een stuurdemper best aan te raden. Van deze 1100 weten we het (nog) niet. Maar mijn eerste indruk is veel belovend. Deze Monster is gemaakt voor de 2, de openbare weg en ook het (occasionele) circuit gebruik.

Mario.
Voorzitter MOB.

Hierbij aansluitend wil ik Jackie van Ducati Herzele bedanken voor deze ongelooflijke kans die we hebben om deze Monster te testen. Meestal moeten we ons inschrijven voor een demo rit.
Wij hebben zijn spontane uitnodiging als super ervaren. Ook dat we op latere datum dit verhaal kunnen verder zetten met deze M 1100S.

MR, het motormagazine bij uitstek, heeft in zijn "garage" een M1100S staan voor een langeduurtest.
Die mannen kennende zullen zij hem wel eens goed aan de tand voelen... en aan nog véél meer!
Wij hebben een eerste commentaar binnen...
In de nieuwste editie van Motorrijder vind je hun volledig verhaal rond, volgens ons de MOB, hun mooiste en beste motor ooit!

Dag Mario,

Ik ben net terug van een week Italie met de M1100S.
Het was er slecht weer, sneeuw, regen, sneeuw en regen.
De moto zelf is super, goede windbescherming voor een naked (aan 160 km geen nekpijn of andere pijnen), lekker koppel, vering voor iets zachter gezet en stuurt als een mes, alleen de zesde versnelling is een echte overdrive "vitesse"
In alle eerlijkheid, ik heb een week alleen maar in de regen gereden waaronder 7 uur onafgebroken in de gietende regen aan 2 graden, ik was kapot van de kou maar had geen enkele ongemakken van de moto...

Droes.

Meer van dit verhaal zal je ontdellen in de volgende Motorrijder magazines!
Wij blijven het zeker volgen!