Geschiedenis

Ik heb de motor in 2001 overgekocht van een vriend.

Hij vertelde me de geschiedenis van zijn motor. Het is fijn om deze te kennen, daar deze toch wel wat bijzonder is.

 Hij zag in 1993 per toeval tijdens het bladeren in een motortijdschrift een artikel over de Ducati Monster. De motor was toen nog niet in productie, maar het was liefde op het eerste zicht. Hij wende zich dan ook naar de dichtstbijzijnde dealer om een exemplaar te bestellen.

 In eerste instantie zouden er maar duizend exemplaren van dit model gemaakt worden, omdat men nog niet wist of het model zou aanslaan. Van deze duizend exemplaren werden er tenslotte 30 stuks verscheept naar de hoofddealer in Amerika.

Daar er echter problemen waren met de invoerdocumenten, konden deze motorfietsen pas na drie maanden vrijgegeven worden.

Slechts één exemplaar, dat in een andere, tweede container zat samen met andere modellen, kon direct worden vrijgegeven.

( u raad het al: dit exemplaar )

Daar mijn vriend als eerste een exemplaar besteld had, en een groot voorschot had betaald, ontving hij het eerste exemplaar.

Hij kocht de motor vooral om het imago, om gezien te worden. Daar hij woonde in het centrum van New York, was dit geen probleem natuurlijk. Regelmatig werd hij nagekeken, zelfs tegengehouden of gevolgd door mensen die de motor wilden zien. Gedurende drie maanden was hij dan ook de enige Amerikaan met een Ducati Monster …

Toen hij in 2000 naar België kwam ( hij is van oorsprong Belg ) bracht hij zijn motors en zijn wagen mee. Daar hij echter steeds meer last had van zijn polsen tijdens het rijden, verkocht hij mij de motor.

De motor was in zeer goede staat, hij had echter wel dringend een grote beurt nodig.

Er was steeds zeer spaarzaam met de motor omgesprongen, wat merkbaar was aan volgende dingen:

-          de banden vertoonden nog steeds de gekleurde lijntjes die op nieuwe banden staan ( net buiten het loopvlak in het midden )

-          ook de rubberen “pinnetjes” op de banden waren nog aanwezig ( buiten het loopvlak ), de motor is dus nooit gebruikt waarvoor hij gemaakt is : bochten pakken ( gaat ook moeilijk in New York )

-          ketting en tandwielen waren nog origineel, en toonden nog geen enkel spoor van slijtage

-          remblokjes waren nog als nieuw …

Ik heb de motor een grote beurt gegeven, en sindsdien rijdt hij perfect. Hoewel hij niet zoveel pk’s heeft, heeft hij een zeer hoog koppel en is hij zeer gemakkelijk te berijden. Door het brede stuur geeft hij een ongelooflijk gevoel van vertrouwen. Vooral op korte, bochtige wegen is hij heer en meester. Enkel op de autosnelwegen is hij niet zo aangenaam. Vanaf +/- 130 km/h wordt de luchtstroom recht op het hoofd gericht, waardoor je sterke nekspieren moet bezitten. ( onder deze snelheid is hij verbazend goed te berijden: de luchtstroom wordt door de grote koplamp mooi over je hoofd geleid). Ducati voorziet de nieuwere modellen van een windschermpje, maar dit vind ik niet zo mooi.

Tijdens de grote beurt werd er een koppelingsmodificatie doorgevoerd. Dit werd aangeraden door Ducati zelf, omdat sommige koppelingen problemen gaven ( doorslippen, slecht doseerbaar, … ) Het typische rammelen van de droge koppeling in vrij-stand is nu wel grotendeels verloren.

Een eerste aanpassing die ik doorvoerde was het plaatsen van een kleiner voortandwiel ( één tandje kleiner ), daar de eerste versnelling heel groot was ( wat het vertrekken bemoeilijkt ) en de zesde versnelling nooit gebruikt werd. Nu is er zeer vlot te vertrekken en kan je doortrekken tot in zesde versnelling, zonder dat hij over zijn toeren gaat.

Een tweede aanpassing was het vervangen van de binnenveer van de voorvering. Deze was zeer slap en sloeg soms teneinde bij plotse schokken ( bvb door een put in het wegdek tijdens sterk afremmen). Ik las op het Internet dat WP een speciale kit had ontwikkeld voor de Monster, om dit probleem te voorkomen. Deze kit bestaat uit andere ( progressieve ) binnenveren en een speciale vorkolie. Nu voelt de vering perfect aan en slaat deze niet meer door.

 

In Amerika moest de motor verplicht voorzien zijn van zij-reflectoren. Oranje vooraan op de voorvering en rode achteraan aan de nummerplaat. Op verschillende Amerikaanse website’s vernam ik dat er soms onder de voorste reflectors een Ducati-logo verscholen zit. Dit zou echter enkel bij de eerste reeksen zijn, omdat daarna door bezuinigingen dit niet meer toegepast werd. Ik heb de reflector verwijderd, en er zat inderdaad het Ducati-logo.