Weekendje UKMOC

Na de eerste nieuwtjes van Mario i.v.m. een uitnodiging van onze Engelse collega’s om hun Monsterweekend te bezoeken was voor mij de keuze snel gemaakt. Ik hou van reizen en rijden op de Monster dus lang werd niet nagedacht, ik ga. Vervolgens kwam ik Stefanie en Sven tegen op de Monstermeeting in april en werd er daar afgesproken om met ze’n allen samen te komen om alles eens door te nemen. Enkele weken later was het dan zo ver, samenkomst bij Sven en Stefanie en kennismaking met Rosaline en Cornelis. Het klikte onmiddellijk en met een goed gevoel terug huiswaarts gekeerd.

De trip kwam dichter en dichter tot ik opmerkte dat ik toch gevaarlijk dicht bij de 50.000km kwam op de Monster. Jawel, 50.000km en dat allemaal zonder noemenswaardige problemen, wie zei daar iets over Italiaanse motoren en betrouwbaarheid??? 3 dagen voor het vertrek toch maar contact opgenomen met Ducati Antwerpen en de situatie uitgelegd, voor hen geen probleem, woensdagmorgen de motor binnen en donderdagavond terug de baan op (het mag gezegd, bedankt voor de fantastische service!!)

Donderdag op tijd mijn bed in en vrijdag met een kriebeltje in de buik opgestaan, vertrokken en dan op het eerste afspreekpunt Kalken constateren dat ik daar bijna een uur te vroeg stond. Vervolgens kwam Cornelis aan en ietwat later ook Sven en Stefanie, allemaal mooi op tijd en met ons gevieren vertrokken richting Jabbeke om Rosaline op te wachten (mijn interne klok stond nog steeds een uur te vroeg). Ook hier weer mooi op tijd vertrokken en richting Calais.

Voor mij de eerste keer met de Tunnel het kanaal over/onder, en dat ging best vlot. Onderweg in de trein toch niet te ver van de Monster weg geweest, dat waggelen (hoe minimaal ook) van die trein vond ik niet echt betrouwbaar. Vervolgens aankomst op Engelse bodem en door microfoon galmde de opmerking “remember to drive on the left handside”. Niet dat dit moeilijk is, vanuit de trein rij je recht de autosnelweg op en dat links rijden met de motor went snel.

Iedereen terug achter Sven aan (perfect de weg aangegeven) en op naar Clacket Lane service station. Daar aangekomen, ietwat aan het zoeken, tot we plots iemand zagen rechtspringen en wuiven recht voor ons. Dit bleek “Gadget” te zijn, die we met ons desmodromisch gebrom uit zijn slaap gewekt hadden (de man was iets te vroeg en had zich genesteld in een groene berm in de zon en zo ingedommeld). Wat later kwam ook Allan en “Scrapps” aangereden. Wat gedronken, een eerste kennismaking en met ze’n achten terug de baan op.

Na de nodige snelwegen, eindelijk de Engelse binnenbaantjes op, eerste indruk: perfect asfalt, geen kiezeltje op de baan, geen naden over de rijbaan, scherpe bochten perfect aangegeven, dus: gassen maar… Gadget had zich intussen aan de kop gezet en ging stevig door, de man heeft dan ook 10 jaar als motorkoerier in Londen gewerkt en rijd met zijn Monster alsof het een fietsje is. Ik was best op de hoogte dat de Engelsen superbike gek zijn, maar, toen we enkele dorpjes doorreden waar net de scholen uit waren en de groepen jongeren spontaan begonnen te huppelen, roepen en springen toen we voorbij kwamen was het toch echt genieten.

Niet veel later aangekomen in de “Arrow Mill” onze verblijfplaats voor het weekend, kennis gemaakt met de overige Engelse Monster rijders (en de naughty corner – mensen die niet Monsters rijden) en vervolgens met ze’n allen de bar ingedoken. Na die rit had iedereen honger (eten werd pas opgediend rond achten) maar vooral dorst en dan is er maar een recept: Guinnes. Tijdens deze avond werd ons ook verteld dat er in de Arrow Mill geesten ronddolen. Toch met een gerust hart gaan slapen, Rosaline lag tenslotte op onze kamer en ik vermoed dat de gemiddelde geest meer in haar dan in mij en Cornelis geïnteresseerd is.

Na een zalig nachtje slapen ons eerste Englisch breakfast, je bent onmiddellijk opgeladen voor de rest van de dag. Die zag er als volgt uit, met ze’n allen, een sliert van 30 tot 40 Monsters, naar de Waterman pub voor de lunch. De camera op de helm gemonteerd en voor de eerste keer al rijdend aan het filmen, het resultaat valt heel goed mee met zowat alle Belgen in beeld tijdens de rit. Ook hier weer prachtige wegen, slingerend, op en neer door het groene landschap. Na een rit zonder problemen bij de Waterman pub aangekomen en hier werd ons fish & chips aangeraden sinds dit iets typisch Engels is. Ik moet eerlijk zeggen ik ben er geen liefhebber van geworden, het lag nogal zwaar op de maag. Dit mocht echter de pret niet bederven, de groep werd opgesplitst in twee, een deel mee naar het National Motor Museum, een ander deel gaan karten.

Alle Belgen kozen voor het motor museum en dit bleek een fantastische keuze te zijn. Een achttal zalen vol met Engelse motoren, één voor één perfect onderhouden en geen spatje stof te bekennen. Modellen van 1900 tot nu, Norton, Triumph, Rex, Matchless,… het stond er allemaal te blinken. Vervolgens met ze’n allen terug naar de Arrow Mill.

Toen we daar aankwamen, het plan opgevat om iedereen met de Monster op een groepsfoto te krijgen. En waar ze zelf al enkele jaren wat problemen mee ervaren, lukte het Sven in een mum van tijd om iedereen in een halve cirkel te krijgen, het resultaat: check de foto’s maar. Iets later werd bekend dat wij zondagmorgen al zouden vertrekken en dat het weer niet echt ging meevallen. Er bleek nog een verassing te komen, “fish hill”. Onder leiding van Justin (thanks JP) op naar fish hill, een prachtig stukje “openbaar circuit”. Dit gaat als volgt: lange linker die steeds scherper werd, korte rechtse, nog een korte rechtse, linkse bijna haarspeldbocht en terug een lange rechtse. Dit allemaal bergop en perfect asfalt, bovenaan een punt om te keren en onderaan een rondpunt aan het begin. Resultaat, drie keer op en neer en steeds maar sneller, om duimen en vingers van af te likken. In het terugkeren naar huis achter Justin aan, aan de illegale kant van de 200km/h J. ’s Avonds de quiz met “Boozy Bob” een bijna onverstaanbare Schot en vervolgens iedereen terug de bar in, reis- en motorervaringen uitwisselen.

Zondagmorgen het weerbericht, typisch Engels weer stortbuien + windstoten. Onder begeleiding van alweer een zeer behulpzame Engelse Monster rijder vertrokken en inderdaad de eerste 200km in de regen. Gelukkig voor ons is het weerbericht over de plas bijna net zo betrouwbaar als bij ons want ter hoogte van Londen begon het op te klaren en aan de kust reden we zowaar terug in de zon. Terug de trein op en in Frankrijk en België ook weer in de zon. Met Sven, Stefanie, Cornelis en zijn vrouw nog iets gaan eten en dan naar huis gereden en bijna met lederen overal mijn bed ingekropen.

Moe maar tevreden van dit weekend, rest er mij enkel nog mijn reisgenoten en onze Engelse collega’s te bedanken voor de aangename reis. Hopelijk mogen we er verschillende verwelkomen in september (als ik hun forum check, zijn er al enkele die aan het aftellen zijn) en kan ik via deze weg andere Mob’ers overtuigen om volgend jaar mee het kanaal over te steken.

Groeten,

Jan.