Beste leden en bezoekers,

De verlofperiode komt eraan…

Velen onder jullie vertrekken met hun Monster op reis. De ene ver, de andere niet zo ver. Maakt niet uit.
Wat wij willen is een foto van jou en je Monster op de plaats waar je op verlof bent geweest.

Bergen, meren, zeeën, pretparken, maakt allemaal niet uit…

Mail ons de foto’s door en wij plaatsen ze op deze pagina!

Prettige vakantie aan iedereen!

info@ducatimob.be

Cher membres et visiteurs de notre site,

Les congés approchent …

Beaucoup d’entre vous vont faire un voyage sur le Monster. Certains iront loin, d’autres non. Peu importe

Ce que l’on veut : des photos de vous et de votre Monster sur les lieux ou vous avez été durant vos congés.
Les montagnes, la mer, des lacs, des parcs d’attractions, etc…

Envoyez-nous les photos et on les postera ici sur cette page.

Bon voyage à tous !

info@ducatimob.be

Rombo Desmo club: een bezoekje…

Vrijdag 17 juli zijn we vertrokken naar Vincenza waar we Leo en Isabel ontmoetten in een hotel nabij Creazzo, ongeveer 50km van Venetië.
De twee motoren in de Vito geladen en weg waren wij.

Zaterdag had Leo daar afgesproken met iemand van de Rombo Desmo Club die ons een beetje wou rondleiden in dit gedeelte van Italië, dit omdat zij de enige was die Engels sprak.

Op zaterdag zijn we eerst een Dainese Outlet shop gaan bezoeken en bijna helemaal leeggekocht…toch redelijk wat meegenomen… Wetende dat een eendelig Dainese pak daar ongeveer nog maar 700 a 800 euro kost ipv bij ons een 1800 euro… De moeite met andere woorden…
Diezelfde avond hadden we afgesproken dat we de locatie van hun treffen zouden bezoeken een aantal kilometers verder in de bergen. Dit was in een typisch Italiaans dorpje waar er een grote tent was opgezet.

Ook hierbij was de Ducati Monster-truck die doorheen Europa reisde met de test Monsters. Toen we daar aankwamen was de mis net bezig in de tent die aangekleed was met de Rombo Desmo logo’s met de pastoor vooraan op een groot podium.
Na een beetje te hebben rondgelopen kregen we honger en zijn we daar iets gaan eten samen met onze gids. Even later zat het hele café - brasserietje vol met de Rombo Desmo leden en ook Mr Fallapa die hier ook aanwezig was in zijn Mobilhome… rare gast…

Leo heeft gezorgd dat hij nu ook een sticker op zijn mobilhome heeft van de MOB.
Zondag op het officiële treffen zijn we er naartoe gereden met de moto. Daar aangekomen werden we heel warm onthaald. Meteen werd ons voorgesteld om een testrit te doen met de Nieuwe Monsters. Stefanie natuurlijk direct enthousiast en een mooie 1100S gekozen… (hoe zou dat nu komen…) Leo en ik hebben dan ook maar meegereden en toen we weer aankwamen zag ik lachende gezichten…

Nu was er ook een Miss en Mister Rombo Desmo verkiezing… De hele tent zat vol… met de dorpsbewoners. We hebben meegekeken en gekeurd…
Later in de namiddag was er de prijsuitreiking. De prijzen werden uitgeloot aan de clubleden dmv een tombola.

Achteraf werden er nog prijsplaatjes uitgereikt aan… natuurlijk… de van verst komende club…. MOB!!!! En ook een prijs was die voor de mooiste Monster… 2 keer raden, jawel onzen LEO.

Blijkbaar mogen ze in Italië niets veranderen aan hun moto’s anders hebben ze problemen met de politie… Lucky Leo…!

Ik kan alleen maar zeggen dat het de moeite was en dat we onthaald zijn als vips! Nog maar te zwijgen over de mooie haarspeldbochten… waw! Ik denk dat ze ons hier nog zullen zien.

Stefanie en Sven
Foto’s volgen

Tour de France

Na veel keren bijna de knoop doorgehakt te hebben, hebben we het deze (na-) zomer echt gedaan; we zijn met de Ducati's ( Mariëlle: Monster 620 Capirex 2004 en William: Monster S4R 2007 ) naar de Pyreneeen gegaan. William was er al twee keer eerder met de motor geweest maar Mariëlle nog niet.
Omdat we inmiddels de 30 gepasseerd zijn ;-) en omdat we er niet echt de motoren voor hebben, besloten we een aanhanger te organiseren en de motoren achter de auto te binden. William had er al drie jaar geleden een Subaru voor gekocht...

We hadden drie weken vrij genomen en de opzet was om in etappes in een kleine week tijd naar de Pyreneeen te rijden. Op zaterdag 19 September konden we ons bij een huisje melden welke we voor een week gehuurd hadden om vandaar uit mooie dagtochtjes te maken in, over, rond en door de Pyreneeen. De derde week zou ( vanzelfsprekend ) gereserveerd zijn voor de terugreis en de precieze uitvoering hadden we verder totaal niet gepland.

Best spannend om je geliefde fiets toe te vertrouwen aan wat ijzer en spanbanden maar uiteindelijk is alles super gelopen.

De eerste twee nachten hebben we onze tent opgezet in Amboise, op camping l'Ile d'Or. Amboise ligt iets ten oosten van Tours, een kleine 700 km vanaf Rotterdam. Overigens een prachtig gelegen camping op een eiland in de Loire. Ook hebben we daar nog een bezoek gebracht aan “Le Château royal d’Amboise” waar overigens ook Leonardo da Vinci zijn graftombe heeft ( onthouden voor Triviant! ). Hier hebben we niet gereden met de motoren.

De volgende twee nachten hebben we doorgebracht op camping “Le Repaire” in Thiviers in de Dordogne. Hier hebben we de motoren afgeladen om een rondje in de omgeving te rijden. Mooie rustige landweggetjes met dito bochten. Uitermate geschikt als warming-up voor de Pyreneeen.

Aansluitend hebben we twee nachten overnacht op camping “Moulin de Campech” in Villefranche du Queyran ( tussen Bordeaux en Toulouse ). Hier mochten de motoren ook op de aanhanger blijven. We hadden tot op heden veel regen gezien en nu was het mooi weer dus hebben we genoten van de zon, ondermeer in het zwembad.

Op zaterdag kwamen we bij ons huisje in La Séoube. Dit ligt direct aan de Col d'Aspin en achter ons huisje begon de Col de Tourmalet. Nou dat is dus echt smullen geblazen. De motoren mochten hier in de garage. Ietwat oversized accommodatie ( want geschikt tot 10 personen ) maar na 6 nachten in een tent is een beetje luxe ook wel lekker. Helaas was het op de dag van aankomst ( uiteraard ) weer eens regenachtig dus besloten we alvast op verkenning te gaan met de auto. Ondanks de mist en regen volop genoten van de haarspeldbochten en ( daar waar mogelijk ) het uitzicht.

In de daaropvolgende dagen werd het gelukkig stukken droger en ook iets warmer en hebben we echt prachtige routes gereden daar. Hulde ook aan de Michelin kaarten. Kenmerkend voor de Pyreneeen zijn ook de loslopende dieren: koeien, paarden, ezels, schapen, geiten, lama's ( ! ). Hier moet je ook wel op bedacht zijn met rijden en dus niet te vlot die blinde bocht insturen.

Wat helaas ook een kenmerk van de ( Franse ) Pyreneeen is, is dat er weinig tankstations zijn. Iedere grote supermarkt heeft een eigen 24-uurs pomp en in Spanje is de benzine veel goedkoper. Helaas dat grote supermarkten alleen in grote plaatsen zitten en dat we daar niet in de buurt zaten en ook helaas dat Spanje voor de actieradius van een Monster S4R een beetje ver weg is. Je voelt al waar dit naartoe gaat; de S4R heeft zonder benzine gestaan. Nu was het verbruik in de bergen ook best pittig. 1 op 10, dus een actieradius van 140 kilometer. En dan is er echt nog beheerst gereden.

Iedere avond gingen de kaarten op tafel en bespraken we de route voor de volgende dag. Dat ging elke dag perfect, behalve op 1 dag.... We hadden alleen kaarten ( ANWB en Michelin ) van Frankrijk en niet van Spanje. We hadden bedacht om eerst een stukje naar het westen te rijden om vervolgens de N330 richting Jaca naar het zuiden te rijden. Om vervolgens ( buiten de kaart ) een weg naar het oosten te vinden en zo weer uit te komen bij Bielsa, en de grens weer over te gaan. Deze verbindingsweg bleek heel erg veel zuidelijker te liggen en we raakten een soort van verdwaald. Bij een Spaans tankstation gestopt, een Michelinkaart van Spanje gekocht en gevraagd aan een buitengewoon vriendelijke maar alleen Spaans sprekende waar we ons bevonden.

Ik zag een doorsteek via een wat kleinere weg en hij raadde ons deze ook zeker aan. “Niet goed voor auto's maar super voor motoren” maakte deze man ons met veel gebaar wijs. Deze weg ( N260 ) bleek net opnieuw geasfalteerd te zijn. En wel over de volledige 50 kilometer. Hele lagen losse stenen ploegden we opzij en tot op de dag van vandaag zijn de asfaltresten zichtbaar op de motoren. Tijdens deze tocht ( waar we gemiddeld 30 km/u konden rijden ) zijn we welgeteld 1 auto en 1 verlaten dorp tegengekomen. Je zal maar vallen/ pech krijgen/ zonder benzine komen te staan (!! ). Na een uur of twee deze rampenweg bereden te hebben, kwamen we weer in de bewoonde wereld met normaal asfalt. Het begon echter al te schemeren dus we besloten flink gas te geven om te voorkomen dat we in het donker de Col d'Aspin over moesten om ons huis te bereiken; hier is namelijk geen enkele vorm van straatverlichting aanwezig en donker is in de Pyreneeen ook echt donker. Tevergeefs; het was aardedonker. Deze tocht was ( achteraf gezien dan ) wel spannend en gek genoeg hebben we voor ons gevoel een recordtijd neergezet met deze oversteek. In de laatste bocht voor ons huis stond William nog oog in oog met een hert die opeens midden op de slecht verlichte weg stond. En wat waren we blij dat we weer in de riante tuin van ons huis stonden.

Na een week van heel veel motorplezier hebben we de motoren weer op de aanhanger gezet voor een volgende etappe. We hadden besloten nog even het asfalt te testen aan de oostkant van de Pyreneeen. We kwamen na ca 400 kilometer rijden terecht op camping “Le Rotja” ( www.camping-lerotja.com ) in Fuilla ( vlak bij Prades ). Hier vonden we duidelijk een andere atmosfeer dan in het westen van de Pyreneeen. Mooier ( droger ) weer, en de bebouwing en landschappen doen meer Spaans aan. Deze camping wordt gerund door een Nederlandse eigenaar die vol goede ideeen zit voor motor-, wandel- en fietstochten in de omgeving. Ook is deze camping zeer motorvriendelijk te noemen. In het hoogseizoen schijnen diverse motorclubs deze camping aan te doen. Uiteraard niet in de laatste plaats vanwege de talrijke mooie routes in de omgeving. Een dagje strand aan de Middellandse Zee kust is hier ook goed mogelijk.

Na drie nachten verblijf op deze camping en diverse mooie ritten in de omgeving raakten we aan het einde van onze drie weken vakantie en zijn we huiswaarts gegaan. We hebben ervoor gekozen niet via Parijs maar via Lyon terug te rijden om de gekte van de Periferique te omzeilen. Gezien de afstand hebben we nog wel een nacht gecampeerd op de terugweg, precies halverwege, op een gigantisch grote maar heel verlaten camping. Het was de laatste dag dat deze open was dit seizoen!

De volgende avond, op 1 oktober, waren we moe maar zeer voldaan thuis en nu kunnen we terugblikken op een wel heel bijzondere en leuke motorvakantie. Achteraf gezien hadden we voor het mooie wel een of twee weken eerder moeten gaan omdat nu de campings wel erg rustig waren en we ook wel iets teveel regen gezien hebben. Maar het was zeker de moeite waard en absoluut voor herhaling vatbaar!!



Mariëlle en William